ستیل پیریدینیوم کلراید به عنوان درمانی برای کووید-۱۹

این آزمایش نشان داد که استفاده از ضدعفونی‌کننده‌های آمونیوم چهارتایی به عنوان درمان برای بسیاری از ویروس‌ها، از جمله ویروس‌های کرونا، بسیار رایج است: این ترکیبات با غیرفعال کردن پوشش لیپیدی محافظی که ویروس‌های احاطه‌کننده مانند SARS-CoV-2 به آن متکی هستند، عمل می‌کنند. ترکیبات آمونیوم چهارتایی به طور گسترده برای از بین بردن ویروس‌ها توصیه می‌شوند و بیش از 350 محصول در فهرست N سازمان حفاظت محیط زیست (EPA) وجود دارد: ضدعفونی‌کننده‌هایی برای استفاده علیه SARS-CoV-2 (ماده تکمیلی). غلظت ضدعفونی‌کننده و زمان تماس (مرتبط با چندین ویروس) برای بسیاری از مواد شیمیایی ضدعفونی‌کننده موجود در فهرست EPA گزارش شده است و بیش از 140 مورد می‌توانند ویروس را تنها در چند دقیقه غیرفعال کنند (18).
این اطلاعات ما را به جستجوی گسترده‌تری برای ترکیبات آمونیوم چهارتایی با فعالیت علیه ویروس‌های کرونا و شناسایی احتمالی مواد شیمیایی که قبلاً در کلینیک آزمایش شده‌اند و می‌توانند به عنوان یک درمان بالقوه برای کووید-۱۹ مورد استفاده قرار گیرند، سوق داد. یکی از ضدعفونی‌کننده‌هایی که نشان داده شده است که برای ویروس‌ها مخرب است (ماده تکمیلی) و به طور گسترده در محصولات مراقبت شخصی استفاده می‌شود، ستیل پیریدینیوم کلرید است. این ترکیب عمدتاً در دهانشویه‌ها یافت می‌شود و توسط FDA به عنوان ماده‌ای که به طور کلی ایمن (GRAS) در نظر گرفته می‌شود، فهرست شده است، به طوری که به عنوان یک عامل ضد میکروبی برای محصولات گوشتی و مرغی (تا ۱٪) نیز استفاده می‌شود. ستیل پیریدینیوم کلرید در چندین آزمایش بالینی، از جمله به عنوان درمانی علیه عفونت‌های تنفسی، مورد استفاده قرار گرفته است که استفاده از آن را به عنوان یک ضد ویروس تأیید می‌کند. ستیل پیریدینیوم احتمالاً با از بین بردن کپسید و همچنین از طریق عمل لیزوزوموتروپیک خود، غیرفعال‌سازی ویروس را تقویت می‌کند، که همانطور که در بالا بحث شد، برای ترکیبات آمونیوم چهارتایی رایج است. این موضوع این سوال را مطرح می‌کند که آیا برخی از داروهای شناسایی‌شده با فعالیت ضد ویروسی علیه SARS-CoV-2 در شرایط آزمایشگاهی (in vitro) رفتار مشابهی دارند، یعنی ممکن است کپسید ویروس را از بین ببرند و همچنین در لیزوزوم یا اندوزوم‌ها تجمع یابند و در نهایت ورود ویروس را مسدود کنند. مطالعات منتشر شده‌ی بیشتر نشان داده‌اند که این اثر را می‌توان با استفاده از مهارکننده‌های کاتپسین-ال (Cathepsin-L) کاهش داد.