ცეტილპირიდინიუმის ქლორიდი, როგორც COVID-19-ის მკურნალობა

ექსპერიმენტულმა კვლევამ აჩვენა, რომ მეოთხეული ამონიუმის დეზინფექტანტები მაღალი სიხშირით გამოიყენება მრავალი ვირუსის, მათ შორის კორონავირუსების სამკურნალოდ: ისინი მოქმედებენ დამცავი ლიპიდური საფარის დეაქტივაციით, რომელზეც დამოკიდებულნი არიან SARS-CoV-2-ის მსგავსი გარსის მქონე ვირუსები. მეოთხეული ამონიუმის ნაერთები ფართოდ არის რეკომენდებული ვირუსების გასანადგურებლად და EPA-ს სიაში N: SARS-CoV-2-ის წინააღმდეგ გამოსაყენებელი დეზინფექტანტები (დამატებითი მასალა) 350-ზე მეტი პროდუქტია. EPA-ს სიაში შემავალი მრავალი დეზინფექტანტის კონცენტრაციები და კონტაქტის დრო (ასოცირებული მრავალ ვირუსთან) აღწერილია და 140-ზე მეტს შეუძლია ვირუსის დეაქტივაცია სულ რამდენიმე წუთში (18).
ამ ინფორმაციამ კორონავირუსების წინააღმდეგ აქტივობის მქონე მეოთხეული ამონიუმის ნაერთების უფრო ფართო ძიებამდე მიგვიყვანა და იმ ქიმიკატების შესაძლო იდენტიფიცირებამდე, რომლებიც უკვე გამოცდილია კლინიკაში და შეიძლება გამოყენებულ იქნას COVID-19-ის პოტენციურ სამკურნალოდ. ერთ-ერთი სადეზინფექციო საშუალება, რომელიც ვირუსების მიმართ დამანგრეველია (დამატებითი მასალა) და ფართოდ გამოიყენება პირადი მოვლის საშუალებებში, არის ცეტილპირიდინიუმის ქლორიდი. ეს ნაერთი ძირითადად გვხვდება პირის ღრუს სავლებებში და FDA-ს მიერ არის ჩამოთვლილი, როგორც ზოგადად უსაფრთხო (GRAS), ისე, რომ ის ასევე გამოიყენება როგორც ანტიმიკრობული საშუალება ხორცისა და ფრინველის პროდუქტებისთვის (1%-მდე). ცეტილპირიდინიუმის ქლორიდი გამოყენებულია მრავალ კლინიკურ კვლევაში, მათ შორის, როგორც რესპირატორული ინფექციების სამკურნალო საშუალება, რაც ადასტურებს მის გამოყენებას ანტივირუსულ საშუალებად. ცეტილპირიდინიუმი, სავარაუდოდ, ხელს უწყობს ვირუსის ინაქტივაციას კაფსიდის განადგურებით, ასევე მისი ლიზოსომოტროპული მოქმედებით, რაც, როგორც ზემოთ აღინიშნა, ხშირია მეოთხეული ამონიუმის ნაერთებისთვის. ეს ბადებს კითხვას, იქცევიან თუ არა SARS-CoV-2-ის წინააღმდეგ ინ ვიტრო ანტივირუსული აქტივობით იდენტიფიცირებული ზოგიერთი პრეპარატი მსგავსად, კერძოდ, შესაძლოა თუ არა ისინი ანადგურებდნენ ვირუსის კაფსიდს, ასევე დაგროვებოდნენ ლიზოსომაში ან ენდოსომებში და საბოლოოდ ბლოკავდნენ ვირუსის შეღწევას. დამატებით გამოქვეყნებულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ეს ეფექტი შეიძლება შესუსტდეს კათეფსინ-L ინჰიბიტორების გამოყენებით.