Цетилпиридиниум хлорид како третман за COVID-19

Експерименталното истражување покажа висока фреквенција на кватернерни амониумски дезинфекциски средства како третмани за многу вируси, вклучувајќи ги и коронавирусите: тие дејствуваат со деактивирање на заштитната липидна обвивка на која се потпираат обвивките на вируси како SARS-CoV-2. Кватернерните амониумски соединенија се широко препорачани за убивање на вируси и има над 350 производи на Листата N на EPA: Дезинфекциски средства за употреба против SARS-CoV-2 (Дополнителен материјал). Пријавени се концентрациите на дезинфекциски средства и времето на контакт (поврзани со повеќе вируси) за многу од дезинфекциските хемикалии на листата на EPA и > 140 можат да го деактивираат вирусот за само неколку минути (18).
Оваа информација нè доведе до пошироко пребарување на кватернерни амониумски соединенија со активност против коронавируси и можна идентификација на хемикалии кои веќе се тестирани во клиниката и би можеле да се користат како потенцијален третман за COVID-19. Едно од дезинфекциските средства за кое е докажано дека е деструктивно за вирусите (Дополнителен материјал) и кое е широко користено во производите за лична нега е цетилпиридиниум хлоридот. Ова соединение се наоѓа претежно во течностите за плакнење уста и е наведено од FDA како генерално сметано за безбедно (GRAS), така што се користи и како антимикробен агенс за производи од месо и живина (до 1%). Цетилпиридиниум хлоридот е користен во повеќе клинички испитувања, вклучително и како третман против респираторни инфекции, потврдувајќи ја неговата употреба како антивирусно средство. Цетилпиридиниумот веројатно ја промовира инактивацијата на вирусот со уништување на капсидот, како и преку неговото лизозомотропно дејство, кое, како што е дискутирано погоре, е вообичаено за кватернерните амониумски соединенија. Ова го поставува прашањето дали некои од лековите идентификувани со антивирусна активност против SARS-CoV-2 in vitro се однесуваат слично, имено дали тие можат да го уништат капсидот на вирусот, како и да се акумулираат во лизозомот или ендозомите и на крајот да го блокираат влегувањето на вирусот. Дополнителни објавени студии сугерираат дека овој ефект може да се намали со употреба на инхибитори на катепсин-L.